Do adopcji

Zygi

Numer rejestru: 168/25

Wielkość: Mały (waga ok. 10 kg)

Wiek: Dorosły (3 lat)

Płeć: Samiec

Wygląd: czarny, długowłosy

Zachowanie: wrażliwy, nieśmiały, delikatny, łagodny, lękowy

Stosunek do psów: neutralny, boi się

Stosunek do dzieci: polecamy tylko do starszych

Przygotowanie weterynaryjne: Wykastrowany, zaszczepiony, zaczipowany + książeczka zdrowia

Pochodzenie: z ulicy

Jeśli chcesz adoptować tego zwierzaka, prosimy o złożenie ankiety przedadopcyjnej

Ankieta przedadopcyjna

Zygi – serce pełne czułości i odwagi

„Bo najdzielniejsze serca biją w najcichszych duszach.”

Zygi nie przyszedł z hałasem. Zygi przyszedł z ciszą. Nie wybiegł z boksu z uśmiechem i merdającym ogonem. Przyszedł cicho. Skulił się w kącie. Ukrył pod futrem serce, które już raz ktoś zawiódł.

Przyjechał ze swoim bratem – Sznupim. Dwa zlepione strachem futerka, które nie znały nic poza sobą. Wtulone w siebie tak mocno, że wydawały się jednym ciałem, jednym drżącym istnieniem. Zamykali się razem w swojej bańce bezpieczeństwa

Bo świat był głośny. Zbyt głośny. Zbyt nagły, zbyt obcy. Na początku Zygi próbował się bronić – pokazując ząbki, nie z agresji, a z desperacji, nie znał innego sposobu, aby pokazać jak bardzo się boi.

Ale minął czas… i coś się zmieniło. Zygi zrobił krok. Mały, drżący… ale w stronę człowieka

Ale czas… czas robi swoje. I Zygi zaczął… być.

Na początku tylko jednym okiem zza kąta. Potem łapą przesuniętą o kilka centymetrów. A potem, cichym podaniem łebka. Nie od razu. Nie każdemu. Ale wystarczająco, by w jego oczach zapłonęło światło, którego nikt wcześniej nie widział.

Zygi dopiero raczkuje. Na smyczy chodzi ostrożnie, niepewnie.

Gdy się czegoś przestraszy, kładzie się na ziemi. Jakby mówił: „To dla mnie za dużo”. Ale kiedy czuje się bezpiecznie, zaczyna stawiać kroki. Jeszcze niepewne, ale każdy z nich to akt odwagi.

Zygi to psiak dla kogoś, kto zrozumie, że najpiękniejsze relacje są tymi, które rodzą się powoli. I czasem to wszystko, czego potrzebuje pies: nie naprawy, tylko obecności. Zygi powoli zaczyna się otwierać. Nie spektakularnie. Nie nagle. Ale z czułością właściwą tylko najwrażliwszym duszom. Podchodzi. Zatrzymuje się. Nastawia głowę do głaskania. Cieszy się – cicho, ale całym sobą.

Jakby mówił: „Jestem tu. Jeszcze się boję, ale próbuję”.

Chcesz dla Zygiego stworzyć bezpieczny świat?

On czeka.

Wciąż cicho.

Ale już z otwartym sercem